Nadal
Lo vent plora dins la randura,
Sembla qu’un mainatjon se planh.
Negra, sul gèl, la tèrra dura
Vestís un mofle tapis blanc.
Brr ! La nèu tomba, tomba, tomba…
Aicí, delai, pertot, sens fin,
E mai d’un ausèl vei sa tomba
Dins aquel polit linçòl fin.
Traucant sols la rauba cendrosa
Que s’estend, los aubres, quilhats,
D’aquela posca farinosa
Florits pertot, son abilhats.
Puèi lo temps se desemmantèla,
Lo vent a quitat de sisclar ;
Ara, dins l’ombra, cada estèla
Lèu punteja al fons del cèl clar.
E per festejar la venguda
Del pichon Jèsus a Betlèm
Mila calelhs dins l’estenduda,
Amont-naut lusisson, plan luènh…
Roja de frèg, en lai se lèva
La luna al front mirgalhat d’òr ;
Sus aquela palhada nuèva
D’argent fin se mira. Tot dorm.
Defòra. Mès lèu las campanas
Tindan fòrt a travèrs los camps
Revelhan puèchs, combas e planas,
Fan volar lors pus joiós cants…
Tot lo mond al canton s’arruca
Près del fuèc, viu coma un radal
E dins cada foièr s’aluca,
Flamba la soca de Nadal.
De castanhas a la velhada,
Grilhan e minjan, dinc’apuèi
Qu’aniràn, figura emborlhada,
A la messa de mièjanuèit.
Dins son cap baissat l’ancian folha,
Cèrca quauque vièlh sovenir ;
La mémé filant sa conolha,
Ditz un conte e ne’n plus fenir.
Parla d’un prince a fièra mina,
Polit, joine e qué sabi mai !
Los drollets près de la menina,
D’escotar s’alassan jamai ;
E la blonda filheta ainada
Que dejà n’a pas fred als uèlhs
Rèiva benlèu que n’es l’aimada
D’un bèl galant d’aquels temps vièlhs…
Noël
Le vent pleure dans le hallier,
Il semble qu’un petit enfant se plaint.
Noire, sur le gel, la terre dure
Revêt un moelleux tapis blanc.
Brr ! La neige tombe, tombe, tombe…
Ici, là-bas, partout, sans fin,
Et plus d’un oiseau voit sa tombe
Dans ce beau linceul fin.
Trouant seuls la robe cendreuse
Qui s’étend, les arbres dressés,
De cette poussière farineuse
Fleuris partout, sont habillés.
Puis le temps se découvre,
Le vent a cessé de hurler ;
Maintenant dans l’ombre, chaque étoile
Pointe vite au fond du ciel clair.
Et pour fêter la venue
Du petit Jésus à Bethléem
Mille quinquets dans l’étendue,
Tout là-haut brillent, très loin…
Rouge de froid, là-bas se lève
La lune au front diapré d’or ;
Sur cette litière nouvelle
D’argent fin, elle se mire. Tout dort.
Dehors. Mais vite les cloches
Tintent fort à travers champs
Éveillent monts, vaux et plaines,
Font voler leurs chants les plus joyeux…
Tout le monde au coin du feu se serre
Près du feu vif comme un feu de joie
Et dans chaque foyer s’allume,
Flambe la bûche de Noël.
Des châtaignes, à la veillée,
On grille et on mange, jusqu’à ce qu’ensuite
On aille, figure emmitouflée,
à la messe de minuit.
Dans sa tête baissée, l’ancien fouille,
Il cherche quelque vieux souvenir ;
La grand-mère, filant sa quenouille,
Dit un conte à n’en plus finir.
Elle parle d’un prince à fière mine,
Beau, jeune et que sais-je encore !
Les petits enfants près de la grand-mère,
D’écouter ne se lassent jamais ;
Et la blonde fillette aînée
Qui déjà n’a pas froid aux yeux
Rêve peut-être qu’elle est l’aimée
D’un beau galant de ces temps anciens…
Des suggestions ?
Plus d'informations


